تئوری موسیقی

ردیف موسیقی ایرانی

 

تئوری موسیقی

تئوری موسیقی

ردیف، در تئوری موسیقی ایرانی، به طرز قرار گرفتن آهنگ‌ها و نغمات موسیقی گفته می ‌شود.

دستگاه

واژه «دستگاه» از زمان سلسله قاجاریه در موسیقی ایرانی معمول شده‌است. این کلمه که در حقیقت جایگزین واژه «مقام» گردیده، خود از دو کلمه «دست» و «گاه» ترکیب یافته ‌است. در موسیقی قدیم ایران، «گاه» به معنای پرده ساز بوده‌ است.
دستگاه اصطلاحی در موسیقی سنتی ایرانی است که به مجموعه‌ای از چند نغمه (گوشه)اطلاق می‌شود که با هم در گام، کوک، و فواصل نت هم‌ آهنگی دارند.

نام دستگاه ها و آوازها

موسیقی ایران از دوازده مجموعه تشکیل شده است. از این دوازده مجموعه، ۷ مجموعه که از وسعت و استقلال بیشتری برخوردار بودند را “دستگاه” نامیدند و پنج مجموعه دیگر که مستقل نبودند و از این ۷ دستگاه منشعب می ‌شدند را “آواز” نامیدند.
در موسیقی سنتی هفت دستگاه به نام های زیر داریم:
شور، سه گاه، همایون، ماهور، چهارگاه، نوا و راست پنجگاه.
همچنین پنج آواز به اسامی زیر داریم:
ابوعطا، بیات ترک، افشاری، دشتی و بیات اصفهان.

گوشه

همانطور که پیش از این هم اشاره شد، ردیف، مجموعه ‌ای از نغمات موسیقی است. به هر یک از این نغمات، یک گوشه گفته می ‌شود.

نام برخی گوشه های دستگاه ماهور :

درآمد، کرشمه، آواز، مقدمهٔ داد، مجلس افروز، خسروانی، دلکش، چهارمضراب و فرود، خاوران، طرب‌انگیز، نیشابورک، نصیرخانى (طوسی)، چهارپاره (مرادخانی)، فِیلی، ماهور، صغیر، آذربایجانی و …

نام برخی گوشه های آواز ابوعطا:

کرشمه، سیخی، حزین، حجاز، بسته نگار، بغدادی، دوبیتی، گبری، رامکلی، فرود، مثنوی و …

 

تئوری موسیقی | آموزش سه تار | آموزش ستار | آموزش سه تار در منزل | کارتن
2 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *